گاه دلم میگیرد 

مینشینم گوشه ای خلوت و دنج 

میدهم گوش به اوای دلم 

دلکم ای دل بیتاب و غمین 

ز چه رو باز به خلوت شده ای 

او هم اینگونه سخن میگوید 

عاشقی 

عشق 

بلای جان است 

این بلا دور مباد از تو رفیق 

حکمتی در دل این حس غریب است نهان 

 در دیاری بس دور 

دلی اندر پی تو میسوزد 

نفسش عطر گل ناب بهشتی

در نهایت صداقت 

می فرستد  سوی دنیای غمین  تو محبت 

همه دم ذکر لبش هست سعادت به تو 

و هر چه امیخته با دنیایت 

عشق اینگونست رفیق 

پاک و بی الایش 

کوره ای پر ز محبت ز صفا 

به حیا 

به نجابت 

به دعای دم صبح ملکوتی 

و به پاکی خدا 

امیخته 

 عشق اینگونست رفیق


شاید ارزش ادبی نداشته باشه ولی این متن از خودمه 

لطفا هر ایراد و انتقادیم داشتین بفرمایین